Als geven en nemen niet in balans is dan kan er overwaardering ontstaan.

De ene partij neemt en de andere partij geeft. Na verloop van tijd treedt er waardeverlies op bij de nemende partij, waardoor er respectloos gedrag kan ontstaan. Ouders die hun kind graag alles willen geven omdat ze zelf als kind tekorten hebben ervaren, maken zich vaak schuldig aan overwaardering. De kinderen kunnen de vele giften niet naar waarde schatten en na verloop van tijd treedt er gewenning op. Het ontvangen wordt zelfs vanzelfsprekend en er ontstaat een gevoel bij de ontvangende partij dat men er recht op heeft. Dankbaarheid, waardering en respect vervagen en op den duur verdwijnen ze zelfs.

Naarmate de kinderen opgroeien ontstaan er dan problemen die zich uiten in respectloos gedrag en/of woede-aanvallen. Eerst treden deze op richting ouders en als die geen grenzen aangeven zal dit ook buitenshuis gebeuren. Het kind ontwikkelt een negatieve, egocentrische houding en accepteert geen autoriteit. Ouders kunnen het gedrag van het kind overcompenseren door nog meer het kind te gaan overwaarderen, in de hoop dat ze grip op het kind krijgen.

Overwaardering sluipt erin en wordt vaak niet direct herkend. Een kind dat goede prestaties levert op school, sport of andere gebieden kan overgewaardeerd worden.  Het kind wordt vaak op een voetstuk geplaatst en er kan een superioriteitsgevoel ontstaan. Dit gebeurt ook veel in gezinnen met 1 kind en de ouders zijn hier vaak helemaal gericht op het kind: het kind is hun leven.

Angst kan de oorzaak zijn van overwaardering. Men is vaak bang om niet aardig gevonden te worden en daarom geeft men meer dan nodig is. Door de oorzaak van overwaardering op te sporen en een gericht pedagogische plan te maken voor het gezin, kun je alles naar de normale proporties terug brengen.

Duidelijk grenzen stellen is het begin!

Deel je mee?