Als een kind geboren wordt, heeft hij geen gedachten over zichzelf. Hij ziet de personen om zich heen ook niet als individuen. Door de manier waarop de omgeving van het kind met hem omgaat, leert het kind over zichzelf en hoe hij naar zichzelf moet kijken. Als een kind positief benaderd wordt en gewaardeerd en geaccepteerd wordt, zal het een positief zelfbeeld ontwikkelen. Met andere woorden: op een positieve manier naar zichzelf gaan kijken. Dat heeft een directe invloed op zijn zelfvertrouwen en de manier waarop hij zich zal gedragen. Een kind dat het gevoel heeft dat zijn ouders hem lief vinden, zal daardoor sneller iets willen doen voor zijn ouders. Het gevoel dat hij gewaardeerd wordt en de bevestiging hiervan horen, zal een stimulans zijn tot meer positieve daden.
Een kind dat negatief benaderd wordt, zal vaak ook negatief gedrag vertonen. Het voelt zich niet gewaardeerd en geaccepteerd. Hierdoor krijgt het kind vaak een laag zelfbeeld en zal dit ook invloed hebben op zijn zelfvertrouwen. Ouder en kind belanden in een neerwaartse spiraal die moeilijk om te buigen is.

Voorbeeld:
Het maakt toch niet uit of ik meehelp of niet, want mijn ouders zijn toch altijd boos op me. En omdat het kind niet meehelpt, zullen de ouders inderdaad weer boos worden. Op die manier worden zijn gedachten bevestigd en ontstaat er een negatief zelfbeeld. Ouders en kind belanden daardoor in een neerwaartse spiraal.
Dat de vorming van een zelfbeeld belangrijk is, blijkt hier wel uit. Kinderen doen de meeste ervaringen op met en bij hun ouders. De mening van de ouders zal ook bepalend zijn voor de ontwikkeling van het kind. Als ouders een opmerking keer op keer herhalen zal het kind het als waarheid gaan aannemen en dat zal invloed op zijn gedrag en zelfbeeld hebben.
Voorbeeld: Een kind dat de hele dag te horen krijgt dat het niets kan, zal geen eigen initiatief meer tonen, met als gevolg dat de ouders steeds meer zullen bevestigen dat het kind niets kan. Het kind zal daardoor weinig zelfvertrouwen hebben als het iets moet ondernemen.

Wil je dit doorbreken, dan zal je het kind eerst moeten leren om positiever over zichzelf te leren denken, waardoor zijn gedrag op den duur kan verbeteren. De omgeving zal ook een rol spelen in het opbouwen van een positief zelfbeeld.
Kinderen zijn erg gevoelig voor gezichtsuitdrukkingen. Als je een positieve opmerking plaatst, laat dat dan ook zien door middel van je mimiek. Het kind zal het dan sneller aannemen. Af en toe een COMPLIMENT geven zorgt dat het zelfbeeld van een kind verhoogd wordt. En in ieder mens schuilt toch een kind?

Vind je het de moeite waard om te delen?