Column 2: communicatieprobleem

Moeder:

Mijn zoontje van vier is meervoudig gehandicapt en kan niet praten. Hij huilt heel erg veel en is al meerdere malen opgenomen ter observatie. We zijn ten einde raad, omdat we niet weten wat er met hem aan de hand is. Kunt U ons misschien advies geven of eventueel contact leggen met hem om zo te weten te komen wat er aan de hand is? Het maakt mij als moeder heel erg onzeker.

Bénazir

Damian ligt in zijn bed in de woonkamer als ik op visite kom. Het is een klein ventje met leuke, stoere kleding aan. Ik ben meteen erg ingenomen met hem en dat bevordert het contact ook enorm. Damian kan niet praten, telepathisch contact is dus de enige manier. Hij is erg open en terwijl ik mijn jas uitdoe, zendt Damian me allerlei informatie toe. Ook de ouders hebben een lijstje met vragen voor me klaar dat ik even aan de kant schuif. Zo’n duidelijk en helder contact is zeldzaam en ik wil het daarom maximaal benutten. Damian snapt een heleboel van zijn leven niet. Hij voelt zich als een meubelstuk dat telkens verplaatst wordt. Omdat iedereen denkt dat hij niet kan communiceren, wordt hem niet verteld wat zijn dagindeling is. Daardoor ontstaat er voor hem een chaos en heeft hij het gevoel dat hij geen controle heeft over zijn leven. Ik stuur vader op pad om een weekplanner te halen met afbeeldingen, waardoor ik Damian duidelijk kan maken hoe zijn week eruit ziet. Damian zit op een speciaal kinderdagverblijf een aantal keren per week. Ook is zijn moeder voor haar werk een aantal dagen per week van huis, zodat hij alleen met zijn vader is. De oppas komt ook één keer per week. Er zijn dus genoeg wisselingen in de week waardoor het een chaos lijkt voor Damian. Zijn reactie hierop is huilen, omdat dát het enige is waar hij controle over heeft. Dat drijft zijn ouders tot wanhoop, omdat er medisch gezien geen redenen zijn waarom hij zo huilt. Als vader terug is gaan we samen de afbeeldingen uitleggen en op de weekplanner plaatsen. Damian is razend enthousiast en dat blijkt uit de informatie die hij mij toezendt, maar ook uit de ongecontroleerde bewegingen die hij maakt. Wat de ouders nog het meeste verbaast, is dat Damian tijdens mijn aanwezigheid niet huilt. Normaal gesproken als er bezoek is, is Damian erg onrustig en krijst de hele boel bij elkaar. Nu is het een heerlijk, lief jongetje dat erg leergierig is. Iedere activiteit krijgt een plaatje waardoor Damian duidelijkheid krijgt. Ik vraag de ouders om Damian vooral te behandelen als een vierjarige, omdat hij met mij communiceert als een vierjarige. Hij ziet er door zijn handicap uit als een baby, maar verstandelijk is hij dat niet. Dat is wel even wennen voor de ouders, omdat ze ineens een andere benadering moeten toepassen voor Damian. Wel zie ik een opluchting bij vader: hij vindt het fantastisch dat hij hem nu als een stoere vent mag behandelen, ondanks zijn handicap. Dan komt de lijst van de ouders aan de beurt: heeft hij pijn? is hij bang? hoe kunnen ze met hem communiceren?

Op al deze vragen krijg ik antwoord van Damian. Hij heeft soms pijn als hij zo over zijn toeren raakt van het huilen.  Zijn spieren verkrampen en dat zorgt voor nog meer verdriet. Massage van zijn spieren zal hem goed doen en zijn ouders gaan het zeker uitproberen. Damian geeft ook aan dat er in zijn kamer iemand is waar hij bang voor is. Dus ga ik op zoek naar het onbekende. In zijn kamer zie ik inderdaad een vrouwelijke  entiteit die niet prettig aanvoelt. Het is de overleden oma van moeder waar ze een erg slecht contact mee had. De ouders hadden haar huis gekocht toen ze overleden was en daar was ze het helemaal niet mee eens. Het wordt tijd om haar naar de andere wereld toe te sturen, zodat Damian niet meer wordt lastig gevallen. Dit gaat niet zonder slag of stoot, omdat ze meent dat het haar huis is. Uiteindelijk geeft ze zich gewonnen en mag ik haar naar het licht sturen. Terug in de woonkamer zie ik dat Damian helemaal uitgeput in slaap is gevallen. Dat geeft mij de gelegenheid om de ouders te “leren” hoe ze met hun zoon kunnen communiceren. Ik leg ze uit hoe ze hun telepathische vermogens kunnen ontwikkelen. We hebben hier te maken met een ouder-kind band en dat is de sterkste band die er is.

Na twee weken neem ik weer contact op om te evalueren. Damians huilbuien zijn aanzienlijk minder geworden door de duidelijkheden.  Vader is enorm enthousiast, omdat hij af en toe telepathische beelden doorkrijgt van zijn zoon. Met een voldaan gevoel hang ik op en bedank dat ik dit mocht meemaken.