Column 1: Papa is ziek 

 

 

Carol:

Naar aanleiding van een artikel dat ik gelezen heb over entiteiten, schrijf ik dit mailtje. Mijn twee dochters van acht en zes jaar oud zijn sinds een paar weken onhandelbaar. Het is zomaar uit het niets ontstaan. De oudste heeft stemmingswisselingen en de jongste slaapproblemen.  Mijn man ik maken ons zorgen, omdat we geen aanwijsbare reden hebben voor hun gedrag. Kunt U iets voor ons betekenen?

 

Carol en William wonen met hun twee kinderen in Aruba en daarom besluit ik om een belafspraak met ze te maken. Omdat ik weinig informatie heb - wat ik zelf overigens erg prettig vind - maakt zo’n telefoongesprek mij duidelijk of ik wat voor hen kan betekenen. Ik heb dan namelijk ook telepathisch contact met de beller en kan zo een inschatting maken of het probleem binnen mijn vakgebied ligt of niet. Door de enorme toestroom van hulpaanvragen moet ik toch al selectief zijn wie ik wel en niet kan en mag helpen. Mijn vakgebied is: onverklaarbare zaken verduidelijken. En dit klinkt zeker als iets onverklaarbaars voor de ouders.

Carol is erg gespannen en ik begin over Aruba vragen te stellen. Dit om haar op haar gemak te stellen, maar ook om contact te kunnen maken met haar onderbewustzijn, waardoor ik een beter beeld krijg. Ik stel haar vragen - zonder dat ze het merkt  - over haar woning om zo te kunnen verifiëren of er sprake is van de aanwezigheid van zwarte entiteiten die het gedrag van de kinderen beïnvloeden. Carol laat me beelden zien en ik kan er niet uit opmaken dat er zwarte entiteiten in het huis aanwezig zijn. Maar ik ben mens en kan ook iets over het hoofd zien. Ik vraag  Carol daarom om mij van elk kind een foto te mailen. Zo’n foto moet aan een aantal eisen voldoen, zodat ik makkelijk contact kan maken met het onderbewustzijn van de kinderen.

We maken opnieuw een belafspraak, nadat ik de kinderen gechanneld heb via hun foto.

In mijn krappe werkschema reserveer ik tijd voor dit probleem met hun dochters Candy en Lola, omdat hun probleemgedrag de twee ouders tot wanhoop drijft.

Candy is een meisje met donker haar en groene ogen en haar gebruinde huid laten haar ogen nog meer spreken. Het is een lief, maar erg introvert kind dat de hele wereld op haar schouders meedraagt. Ze heeft erg veel voelsprieten uitstaan en staat daardoor open voor gevoelens van mensen met wie ze in aanraking komt. Het probleem echter is, dat ze het opslaat in haar onderbewustzijn en niet zo goed weet wat ze ermee aan moet. Ik vraag haar waarom ze zulke stemmingswisselingen heeft en dan laat Candy mij beelden zien waar ik erg geëmotioneerd van raak: het probleem schuilt in een onverwacht hoekje.

Toch wil ik ook bij Lola checken of zij misschien wel last heeft van ongewenst bezoek, om het zomaar even te noemen. Lola is een totaal ander kind dan Candy. Een extravert kind met blond haar en donkere ogen. Het is een levensgenieter, maar ze is net zo gevoelig als Candy. Ook zij heeft voelsprieten en kan daardoor emoties van anderen aanvoelen zonder dat ze er eigenlijk weet van heeft. Omdat Lola overdag zo enorm druk is, kan ze de vele indrukken en emoties niet verwerken, en komt haar onderbewustzijn als het ware pas omhoog als ze slaapt. De slaapproblemen die ze heeft en het schreeuwend en huilend wakker worden, zijn een gevolg van opgeslagen, niet-verwerkte emoties en indrukken.

De oorzaak van deze heftige reacties van de kinderen is hetzelfde, alleen reageren ze er allebei anders op.

 

Uit het gesprek met moeder blijkt dat William maagkanker heeft en een tijdje naar Nederland zal verhuizen om behandeld te kunnen worden. Carol en haar man hebben besloten om niets tegen hun dochters te zeggen, omdat ze de kinderen niet hiermee willen belasten. Ze hebben wel verteld dat papa voor zijn werk een tijdje naar Nederland moet. Dit komt regelmatig voor en de kinderen zijn daar aan gewend. Candy en Lola, die alle voelsprieten hebben uitstaan, merken maar al te goed dat er met papa en mama iets anders aan de hand is. Candy voelt zich verraden door haar ouders, omdat ze denkt dat Papa het gezin in de steek laat en dat ze wellicht gaan scheiden. Ze voelt dat haar ouders niet de waarheid vertellen en de laatste tijd erg verdrietig en geheimzinnig doen. Daarom heeft ze deze conclusie getrokken.

Lola voelt de spanningen aan, maar weet niet wat er aan de hand is. Haar ouders - maar ook haar zus  - reageren de laatste tijd anders en ze voelt de spanningen, waardoor ze slaapproblemen heeft gekregen.

Ik adviseer Carol en William om gewoon open kaart te spelen met de kinderen. Want deze diepe dalen in het gezinsleven kunnen er juist voor zorgen dat je dichter tot elkaar komt te staan. Geëmotioneerd neem ik afscheid van deze prachtige en liefdevolle mensen. Hoe dit af zal lopen mag ik nog niet weten en daarom zal ik - net als die twee - hopen dat de medische wetenschap een oplossing biedt.