Column 7: Een ongewoon uitstapje

 

Edna is een meisje dat  een aantal weken geleden bij mij werd aangemeld. Ze is bijzonder gevoelig en kan heel veel entiteiten waarnemen. Als negenjarige vindt ze het maar wat moeilijk om ermee om te gaan. Ze komt bij mij op bezoek en ik geef haar aanwijzingen hoe ze met haar gave om kan gaan. Er zijn geen heftige zwarte entiteiten aanwezig in hun huis, dus is er ook geen directe noodzaak om het huis te reinigen.

 

Een week later word ik door Dea, de moeder van Edna, gebeld.  Ze ziet van alles in hun huis en is helemaal in paniek. Het is al elf uur en Edna weigert te gaan slapen. Sterker nog: ze is totaal overstuur en de ouders weten zich geen raad.

Het gezin bestaat uit vijf kinderen, waarvan Edna de middelste is en zij is ook de enige van het gezin die deze ervaringen heeft.

Dea en haar man Kwint hebben totaal geen kennis van paranormale zaken en lopen daardoor ook vast met Edna. Ik krijg Edna zelf aan de telefoon en stel haar gerust. Ik neem met haar de oefeningen door die ik haar geleerd heb. Als ze deze gedaan heeft, ziet ze de entiteiten niet meer en wordt ze meteen rustig. Ze vertelt dat ze vaak plotseling iets ziet en dan schrikt. In zo’n situatie weet ze niet meer hoe ze de handvatten moet toepassen en dan slaat de paniek toe.

Ik spreek met haar af dat we even dagelijks contact houden, totdat er weer rust is.

De volgende dag is Edna weer helemaal in paniek en durft zelfs niet meer naar buiten. Als ze op straat loopt, ziet ze daar ook entiteiten en is daar enorm bang voor.

 

Dit kan zo niet langer doorgaan, want op deze manier loopt het kind een trauma op van de dingen die ze ziet. Ze voelt zich nergens veilig, als er overal te pas en te onpas ineens iets kan verschijnen, wat anderen niet kunnen zien.

Ik spreek met Edna af dat ik morgen op mijn vrije dag even langs kom en samen met haar even op pad ga. Dat ziet ze helemaal zitten, maar ik vertel haar nog niet wat we gaan doen en waar we naar toe gaan.

De volgende dag rijd ik met Edna naar een begraafplaats. Dat is een plek waar het barst van de entiteiten en waar ik  haar het beste kan leren hoe ze met haar gave om kan gaan. Ze is wat bang, maar als ik haar uitleg waarom we daar naar toegaan en dat ik hetzelfde zie, heeft ze er vertrouwen in. Al wandelend over de begraafplaats zien we van alles. Edna loopt dicht tegen me aan en ik sla een arm om haar heen. Ik leg haar uit dat de meeste entiteiten die ze ziet niet eens in de gaten hebben dat zij hen kan zien. Edna durft zelfs naar hen te kijken en samen maken we er een spelletje van: ik zie, ik zie wat jij niet ziet.

We zien kinderen die bij hun graf aan het spelen zijn, zonder dat ze doorhebben dat wij naar hen kijken. Edna vindt het steeds leuker worden en haar angst neemt af. Ik laat haar zelfs voelen dat ze de entiteiten aan kan raken en dat ze vindt ze erg bijzonder. Deze manier van benadering en verklaring stellen haar gerust, omdat ze nu veel meer begrijpt hoe het in elkaar zit. Ze loopt zelfs naar entiteiten toe en zegt vervolgens: “Deze voelt veel kouder aan.”

We laten de ouders na een uurtje ook naar deze plek toe komen, om te laten zien hoe Edna met haar waarnemingen omgaat. Die zien ineens een ander kind, die het zelfs leuk vindt dat ze dingen kan waarnemen die zij niet kunnen zien.

Als we teruglopen, attendeert Edna mij op een entiteit die bij een graf staat. Het is een graf waar onlangs iemand begraven is en aan de bloemen te zien is het maar een paar dagen geleden. Hij kijkt naar zijn bloemen en we zien dat hij ons niet ziet. Edna vindt het bijzonder, maar de ouders verbazen zich over hetgeen ze vertelt. Inderdaad is daar twee dagen geleden een man uit de straat begraven, die plotseling door een ongeval om het leven is gekomen.

We verlaten de plek en Edna is minder bang voor hetgeen ze ziet. Een week later heb ik haar weer aan de telefoon en ze vertelt me dat ze een vrouwelijke entiteit zag  zitten voor haar deur en dat ze er niet bang voor was. Ze is er dwars doorheen gelopen en voelde de kou, maar bang was  ze er niet voor. Wat ben ik trots op dit dappere, negenjarige meisje dat nu weet hoe ze met haar gave om moet gaan. Ze heeft een mijlpaal in haar leven bereikt.